Miran's log

Archive for november, 2007

Vandaag moesten we met Michelle naar het consultatiebureau. Gelukkig hoefde ze niet meer op de babyweegschaal en kon ze gewoon staande gemeten worden want van het begin af aan vond ze dat al vreselijk. Michelle is inmiddels 82,5 cm en weegt nu 12,4 kg. En met name dat gewicht is goed te merken als ik haar driehoog naar boven moet dragen. Niet dat ze dat niet zelf kan, maar ons dametje vindt het toch wel makkelijk zo. En drie lange trappen is natuurlijk ook best veel voor zo’ ukkie. Maargoed.

Eenmaal bij de kinderarts vermaakte ze zich prima met het speelgoed dat er stond en ze bleef ook keurig zitten toen ze onderzocht moest worden. Natuurlijk moesten er ook blokjes gestapeld worden. Nu kon de arts de gebruikelijke vierkante blokjes niet vinden omdat ze niet in haar eigen kamer zat en dus gebruikte ze de blokjes uit de figuurtjes stoof. Zonder het te vragen begon Michelle ze al te stapelen. Dus dat ging prima. Toen kreeg ze de stoof in de gaten en op haar gemakje begon ze de blokjes zonder problemen in de goede gaatjes te stoppen. De arts was helemaal verbaasd. Want wat bleek? Dit hoeft ze pas te kunnen als ze 3 jaar is. Je begrijpt ik glom van trots.

Als je jarig bent, hoort daar natuurlijk ook het uitdelen op het kinderdagverblijf bij. Voor de kindertjes van haar groep waren dat mini waterverfdoosjes en voor de juffies een doos Leonidas bonbons waar ze dus alle groepen mee langs mocht.
Ik had ook mijn fotocamera meegegeven zodat er wat fotootjes gemaakt konden worden. Nou dat hebben ze gedaan. Ik heb geweldige foto’s van Michelle met mooie feestmuts op de groep, maar omdat daar ook andere kindjes opstaan, wil ik die hier niet plaatsen. Maar ze heeft het zo te zien wel erg naar haar zin gehad.

Ik kon het niet laten. Hier dus nog even een collage van de verjaardag.

Het was een geweldige verjaardag met onwijs veel cadeaus. Schandalig hoe zo’n klein meisje verwend kan worden. Van ons heeft ze een keukentje, een huis van Duplo en een hond en kat van PlayDoh. En verder Stoffer de stofzuiger, de caravan, het winkeltje, de circustrein en de dierensalon allemaal van Little People, de paardenstal van Duplo, een princessenpyama, een overgooier met truitje en vestje. Eigenlijk veel te veel om op te noemen.

Ook van de taart was ze erg onder de indruk. Gevolg was wel dat de mouwen van haar witte shirtje nu blauw zijn. Maarja, dat hoort er natuurlijk allemaal bij.

Toen alle visite om een uurtje of 5 vertrokken was, stortte ze volledig in. Alle indrukken van die dag waren toch een beetje teveel van het goede en om half 7 lag ons dametje in bed en we hebben haar ook niet meer gehoord.

Vandaag zijn we met Michelle naar het Sinterklaasfeest van mijn werk geweest. Ze vond het helemaal leuk. Alleen Sinterklaas was wel heel eng. Ze kroop zowat in me. Terwijl ze voor zwarte piet dan weer helemaal niet bang was.
Natuurlijk was er aan het eind van de middag ook nog een cadeautje. Een echte aankleed Ernie met geluid.

Gelukkig is Pat weer helemaal gezond en wel terug uit Canada. Raar eigenlijk, maar sinds we een klein meisje hebben, ben je daar toch meer mee bezig.
Op de heenweg had hij naast vertraging nog meer pech. Hij werd er bij de douane uitgepikt. Zijn koffer is overhoop gehaald en hij moest zich ernstig verantwoorden bij de immigratiedienst. Heel bizar allemaal. Maar gelukkig werd dat op de terugweg goed gemaakt want zijn collega reist zo vaak dat hij een KLM gold card heeft en dus mocht hij de tijd overbruggen in de VIP lounge en kreeg zijn koffer een priority sticker zodat deze in Amsterdam als een van de eerste op de lopende band verscheen.

Verder is er op mijn werk nog steeds niets bekend. Best triest want het is nu al ruim 3 weken geleden. Nou zit ik zelf niet stil en ben ik al een beetje aan het lobbyen en dat lijkt te gaan lukken. Vooralsnog kan ik verder niet veel meer doen dan dat en afwachten. Het is alleen jammer dat het allemaal de sfeer niet ten goede komt en op sommige dagen is het best zwaar omdat de manager die aan de kant is gezet nog wel gewoon aan het werk is en ik deel de kamer mijn zijn secretaresse en hij zit de kamer naast mij. Het voelt af een toe alsof ik tussen 2 vuren zit. Maarja, ook daar slaan we ons wel weer doorheen.

Ik ben mij nu volledig aan het voorbereiden op een kinderfeestje. Volgende week zondag wordt Michelle al weer 2 jaar. We hebben gisteren een echte Jungle Book taart besteld want die vindt ze helemaal geweldig. Er gaat geen dag voorbij of we moeten naar Jungle Book kijken. Vooral Balou is favoriet, maar ook de olifanten vindt ze erg leuk.
Ook de traktatie op het KDV is al geregeld. Dit keer geen snoep, maar mini waterverf doosjes. Heel schattig. Ik moet er alleen nog even kaartjes aan maken en dan kunnen ze vrijdag zo mee.

Dit wordt de taart. Geweldig hè?

hmm, vanmiddag is Patrick voor zijn werk een paar dagen vertrokken naar Canada. Montreal om precies te zijn. Vanmiddag zag ik helaas geen kans om te kijken of hij op tijd vertrokken is, maar zojuist kom ik er achter dat hij niet om 15.25 uur vertrokken is maar om 17.14 uur. Bijna 2 uur vertraging! Dat betekent dus dat hij ook 2 uur later aankomt in Montreal. Nederlandse tijd is dat dan rond half 2 vannacht. Balen, want ik had zo gehoopt hem nog even voor het slapen gaan te spreken. Nu moet ik tot morgen wachten. Zucht…. niet leuk! Want het slaapt toch een stuk lekkerder als je zeker weet dat hij goed geland is.

Schiphol

Montréal–Pierre Elliott Trudeau International Airport

Update
Het is nu 0.48 uur en Pat is geland en heeft gebeld. Er was een mankenment aan het vliegtuig waardoor ze op een vervangend vliegtuig moesten wachten. Vandaar de vertraging. Nu kan ik tenminste rustig gaan slapen.

Afgelopen vrijdag had ik van mijn werk een personeelsfeest in de Efteling. Erg leuk. Vooral omdat er speciaal 2 attracties open waren. De Droomvlucht en de Vogel Rok. Helemaal geweldig. Want wanneer maak je het nou mee dat je zonder om te lopen 6 keer achter elkaar in de Vogel Rok kunt.

Verder was er een heerlijk buffet en 2 zalen met verschillende thema’s. De seventies en smartlappen. En als afsluitende act was Edsilia Rombley in de ene zaal en de look-a-like van Frans Bauer in de andere zaal.

Rond half 1 vertrokken we weer naar huis en half 3 lagen we eindelijk in bed. Gelukkig konden we heerlijk uitslapen want Michelle mocht lekker logeren bij oma en opa.

Zo trof ik van de week Michelle aan toen ik haar ging halen uit de creche. Alle kindertjes waren verkleed en geschminckt. Lief hè?

Het is nu precies 2 weken geleden dat ik te horen kreeg dat alle zekerheid op mijn werk weg is en nog steeds is er niet bekend wat er nu verder gaat gebeuren. Behoorlijk triest allemaal. Want deze onzekerheid schiet gewoon niet op. Tuurlijk ga ik gewoon door alsof er niets aan de hand is, maar vanbinnen vreet het toch wel aan je.

Nou is het wel zo dat ik niet op straat kom te staan, maar een totaal andere functie zou zomaar kunnen. Wil ik dat wel? Mijn hart ligt toch eigenlijk wel bij het secretaressevak. Geen enkele dag is hetzelfde en dat bevalt mij wel. Maarja, vooralsnog kan ik alleen maar afwachten en hopen dat, mocht het zover komen, er iets leuks voor in de plaats komt.