Miran's log

Archive for October, 2008

Helaas helaas, het zit er nu echt niet meer in. Dachten we een goede oplossing te hebben door samen te bestellen, zijn ze niet meer op voorraad.

We have cancelled the UGGs Classic Pink because it is out of stock and we may not get anymore this season. If you would like to re-order these we can give you 10% off and ship them to you at a discounted shipping rate.

Vanmorgen vroeg hoorde Michelle een beetje zielig om papa en mama roepen. Op zich niet heel bijzonder, ware het niet dat Michelle nogal van de uitslaperige is. Eerst ging Pat eruit om te kijken en wachte ik het even af. Maar toen ik zijn verbaasde reactie hoorde “wat heb jij nou gedaan?” werd ik toch wel nieuwsgierig en ging ik ook gauw uit bed. Wat bleek ze was uit haar ledikantje geklommen en kon niet meer terug. Heel zielig was ze in haar roze fauteuiltje gaan zitten om te wachten tot papa of mama kwam. En blijkbaar zat ze er al best lang want ze voelde steenkoud aan en rilde zelfs van de kou. Toen ik haar optilde kroop ze helemaal tegen mij aan en was niet van plan los te laten. Op de vraag waarom ze niet naar ons was toegekomen zei ze heel lief dat ze ons niet wakker wilde maken. Arm kind.

Hier moesten we dus wat op verzinnen. Nou kunnen er 3 spijltjes uit en dat hebben we gedaan vanavond. Toen ze het ontdekte vond ze het helemaal geweldig. Nu kon ze zo in en uit bed. nadat ze dat een paar keer gedaan had, was het tijd om echt te gaan slapen vonden wij. Dus kusjes, muziekje aan en zwaaien. Het leek goed te gaan. Maar we zaten nog niet koud aan de koffie of trippel trippel op haar pantoffeltjes. Daar stond Michelle beneden in de kamer. Nouja, het is nieuw en spannend dus niet te streng optreden. Dikke kus en weer terug naar bed. Dit herhaalde zich dus 4 keer. Bij de 5e keer zijn we gaan dreigen. Als ze er nu nog een keer uit kwam, gingen de spijltjes terug en kon ze er niet meer uit. En wonder boven wonder. Het werkte. Ze is keurig blijven liggen en uiteindelijk in slaap gevallen. Beetje jammer dat het inmiddel kwart over 10 was. Weg avond. Maarja. Dat hoort er een beetje bij. Hoewel het natuurlijk geen gewoonte moet worden.

Ik ben nu wel heel benieuwd of ze ons morgenochtend wakker komt maken.

We zijn nogal uithuizig op het moment. Vorige week zat ik donderdag en vrijdag in kasteel Oud Poelgeest voor de zogenaamde heisessie. Jawel, met overnachting. Dus ‘s avonds los in de bar. Dat kon eindelijk weer eens, zonder dat er ergens in mijn hoofd een waarschuwingslampje gaat knipperen, die meldt dat ik niet teveel mag drinken want stel dat er iets met Michelle gebeurt vannacht waardoor je naar de EHBO moet. Ja ik weet het. Het slaat nergens op, maar toch……

Het was mijn eerste heisessie met deze club en ik ben er wel achter dat de vorige club waar ik voor werkte grotere barmensen zijn dan de mannen waar ik nu mee op stap was. Om kwart voor 12 waren we nog maar met zijn drietjes over. De rest ging al naar bed. Beetje jammer. Ik lag pas om half 2 in bed en was keurig om 8 uur aan het ontbijt. Dat kon ik van mijn 2 barmaatjes niet zeggen. Dat zijn dan mannen. Ja ja…..

Morgenochtend vertrekt mijn lief naar Zuid-Afrika. Kaapstad om precies te zijn. Dat klinkt mooier dan het is. Morgenavond om 10 uur komt hij daar aan, woensdag heeft hij dan allerlei besprekingen en woensdagavond om 11 uur zit hij al weer in het vliegtuig terug om dan donderdagochtend om half 11 weer aan te komen op Schiphol. Veel van Kaapstad zal hij dus niet zien.

Als troost neemt een collega de dvd The devil wears Prada voor me mee. Dat wordt dus lekker onderuitgezakt op de bank genieten. Het boek vond ik geweldig, dus ik ben benieuwd naar de film.

En toen kwam het toch nog goed.
Marloes, was zo aardig om aan mij te denken toen ze voor haarzelf Uggs uit Amerika wilde laten komen en heeft de Ugg’s voor Michelle meebesteld. Nu kunnen we de verzendkosten delen en wordt het ineens weer interessant. Over 10 – 15 dagen moeten ze er als het goed is zijn. Ik ben benieuwd.

Vanavond kreeg ik nog even het laatste halfuurtje van het Pink Ribbon Award Gala mee. Ineens kregen I am a Superwoman, Fragile en I am Beautiful een heel andere lading en moest ik eigenlijk ook wel even slikken. En het zet je weer aan het denken. Ik ben helaas een collega veel te vroeg verloren aan borstkanker. Ze was 32. Maar ook Guusje Nerderhorst staat nog in mijn  geheugen gegrift. Ik moet er niet aan denken dat ik Michelle niet zou kunnen zien opgroeien. Van de gedachte alleen al word ik verdrietig.

Daarna kwam Het uur van de wolf, met daarin Ellen ten Damme. die gevolgd wordt tijdens behandeling van haar borstkanker. Wat een onwijs stoer en sterk mens. Zoals zij met haar borstkanker om is gegaan.  Vreselijk om te zien dat ze kale plekken krijgt en dan besluit dat alles eraf moet en haar vriend haar haar eraf knipt en het met de tondeuse af maakt. Gelukkig is het goed afgelopen.

Ik denk dat ik het komende uur nog even niet slaap.