Miran's log

Archive for January, 2009

Auw! Ik loop al 3 weken met een ontstoken duim. Het begon aan de zijkant van mijn nagel. Het werd dikker en dikker en nu dat eindelijk een beetje is weggetrokken, begon het ook onder mijn nagel. Niet fijn. Uiteindelijk vandaag, na veel aandringen van lieve mensen in mijn omgeving, toch maar naar de dokter gegaan. En nu loop ik dus met een mooie ingepakte duim die ik ook nog eens nat moet houden met koud water. En dat is best lastig, zo’n grote natte duim. Een week lang en dan moet het beter gaan. Gelukkig mag het er ‘s nachts wel af. Het wordt anders wel een hele natte boel. Aan de andere kant. Manlief mag nu elke ochtend mijn duim inpakken. En dat heeft hij nooit eerder gedaan. Ik ben morgenochtend dan ook heel benieuwd hoe het eruit gaat zien.

Verder is door de ontsteking mijn nagel los gaan zitten. Dit moet er uitgroeien. Volgens de dokter bestaat de kans dat er een nieuw nagel onder gaat groeien, die het loszittende deel eraf duwt. Als dat gebeurt dan moet ik terug want dan gaat hij kijken of hij de losse nagel kan verwijderen. Geen fijn vooruitzicht.

Wat dan wel weer schattig was, waren alle bezorgde peuters op het kinderdagverblijf. Ik had nog amper een stap binnen gezet of ik werd al begroet door allerlei peuters. “Mama van Michelle heeft au duim!” Ze waren erg onder de indruk. Ik vrees dat mijn collega’s morgen minder onder de indruk zijn en ik een leuk object van plagerijen ben. Ach, dat houdt het levendig.

Zie je de Poken aan mijn sleutelhanger?

Michelle is inmiddels zo goed als zindelijk. Thuis en op het kinderdagverblijf zijn we helemaal ongelukjes-vrij en dus werd ze een beetje overmoedig. Toen we zaterdag boodschappen gingen doen in De Tuinen in Naaldwijk wilde ze geen luier om. “Ik ben al groot”. Oke, dat is goed, maar geef je wel op tijd aan als je een plasje moet doen. Dat zou ze doen. We namen de gok. Uiteraard wel met een droge onderbroek en spijkerbroek in de tas.  En dat was maar goed ook. Op een gegeven moment waren we in een speelgoedwinkel waar ze allemaal houten speelgoed verkopen. Helemaal leuk natuurlijk. Op een gegeven moment gaf Michelle aan dat ze moest plassen. Het meisje van de winkel begon daarop gelijk al te piepen dat ze alleen een personeelstoilet hadden, maar schuin aan de overkant zat een brasserie. We wilde Michelle dus meenemen naar de brasserie, maar het hoefde al niet meer. Te laat!! Heel beteuterd stond ze te kijken. We hebben haar op alle mogelijke manieren gerustgesteld en natuurlijk netjes het plasje in de winkel opgeruimd. Gelukkig had het meisje wel een plastic tasje voor ons zodat we die in de bugy konden leggen en zijn toen nadat ik had afgerekend snel naar de V&D gelopen om een droge broek aan te doen. Ze was er helemaal stil van. Arm kind. Voorlopig met boodschappen toch nog maar even een luier om.

Vanmorgen hadden we ook nog een kennismakingsgesprek met de directeur van de basisschool waar Michelle eind november naar toe gaat. Raar idee. En eigenlijk moet ik er niet aan denken dat ze aan het eind van dit jaar niet meer naar het kinderdagverblijf gaat want wat zal ik al die lieve meiden missen. Maar dat is weer een heel ander verhaal. Terug naar de kennismaking. De kennismaking verliep goed en we hadden er allebei wel een goed gevoel bij. Na de inschrijving kregen we ook nog een rondleiding door de school. Voor mij niet nieuw want het is mijn oude basisschool. Toch was het raar om daar te lopen. Nu omdat je eigen meisje ernaar toe gaat. Op zich was er eigenlijk niets veranderd. De douches bij de gymzaal waren volledig verbouwd, daar waar ooit de keuken zat was nu een kantoor, maar de lokalen waar nog steeds hetzelfde. Het leek alleen allemaal veel kleiner dan toen ik daar als klein meisje rondhuppelde.

Maargoed, het is geregeld. Ze kan gelijk op 25 november als ze vier wordt al terecht. Nou dat zal wel een dagje later worden. Want die dag is ze gewoon lekker bij ons thuis.

De kerstvakantie zit er weer op. En ik kan wel zeggen dat deze omgevlogen is. De week voor de vakantie, heb je nog zoiets van “lekker, 2 weken vrij, dat is lang” maar voor je het weet zit het er al weer op. Veel bezoekjes afgelegd en ‘s morgens lekker spelen met Michelle. Ook voor haar zal het morgen weer wennen zijn.

Morgen ga ik in elk geval weer vol goede moed weer aan de slag. En het worden gelijk weer drukke tijden. Morgenochtend kom ik waarschijnlijk niet al te veel aan werken toe want er moeten natuurlijk de gebruikelijke nieuwjaarswensen worden overgebracht. ‘s Middags hebben we de nieuwjaarsreceptie. Dit keer in Corpus in Oegstgeest. Deze keer wel spannend want onze nieuwe naam wordt bekend gemaakt. Ik ben benieuwd wat het gaat worden. Ze zijn er een jaar mee bezig geweest, dus je mag toch verwachten dat het wel iets moet zijn. Na de nieuwjaarsreceptie gauw naar huis om te eten en dan snel door naar de Tupperwareparty van Nathalie. Gezellig, maar het wordt wel een race tegen de klok.

Dinsdag mag ik dan een korte cursus Sagitta, elk uur een groep van 10, voorbereiden, die ik volgende week dinsdag aan alle medewerkers van onze stafdienst mag gaan geven. Ik heb al even naar mijn mail gekeken en daar staan ook al weer de nodige verzoeken en regeldingen in. Daarnaast heb ik als het goed is, de vragenlijsten van het interne klanttevredenheidsonderzoek binnen, die ik uit moet gaan zoeken en verwerken tot een uitkomst. Volgende week beginnen de eerste vergaderingen weer, waar ik de agenda’s voor moet samenstellen en verslagen nog moet uitwerken. Ik ben lekker onder de pannen, zullen we maar zeggen.

Nouja, we zien het allemaal wel.