Miran's log

Dat is toch wel de meest gestelde vraag de afgelopen twee weken.
Nou, het gaat eigenlijk hartstikke goed. Ze gaat nog steeds met veel plezier. In de klas gaat ze lekker haar gang. Ze heeft al vriendinnetjes en vanmiddag was ze zelfs al boos op de juf. En dat laatste betekent dat ze zich prima op haar gemak voelt.

Verder leert ze veel. Ook dingen waarvan ik denk “hmpf, moet dat nou?”. Maar ook dat hoort erbij.

En het is zo grappig. Lopen we in het winkelcentrum hoor ik ineens achter ons: “Michelle!! Michelle!! hoi!!”. Als ik achterom kijk zie ik een grappig mannetje met zijn moeder, die helemaal blij is om Michelle te zien. En Michelle? Die kijkt achterom, zwaait nonchalant en gaat verder met vertellen wat ze allemaal gedaan heeft op school. De kleine diva.

Een kleine impressie van een geweldige sinterklaasavond.

En bij de magische leeftijd van 4 jaar hoort helaas ook afscheid nemen. Afscheid van een mooie tijd op het kinderdagverblijf.

3 jaar en 9 maanden geleden bracht ik haar voor het eerst er naar toe. Het lijkt gisteren en ik vond het vreselijk. Ik voelde mij een ontaarde moeder want wie brengt nou een baby van 12 weken naar de creche. Ze is nog zo klein. En ja, daar zijn best wat traantjes gevloeid. Gelukkig had ik al snel in de gaten dat de leidsters geweldig waren en dol op Michelle. Ik was en ben, dan ook blij dat ik het gedaan heb. Michelle is er misschien zelfs wel een beter kind van geworden. Ze heeft leren delen, zichzelf vermaken, zelfstandig worden en natuurlijk veel vriendjes en vriendinnetjes. Heel veel buiten gespeeld en zomers werden de opblaasbadjes gevuld en konden ze lekker met water knoeien. De gezellige zomerfeesten, Sinterklaas en kerstfeest. Allemaal leuk en gezellig.

En gisteren was de laatste dag. We hadden Pooh Lucky Packets als afscheidscadeautje voor de kinderen en voor de leidsters had ik mokken laten maken met een foto van Michelle.

Aan het eind van middag zijn Pat en ik haar samen op gaan halen en was het moment van afscheid nemen echt daar. Michelle had er niet echt moeite mee. Ik vraag me ook af of ze het wel helemaal beseft. Maar voor mij was het toch wel flink slikken. De leidsters waren allemaal zo lief en we hadden ook altijd leuk contact. Gelukkig hebben we Hyves nog, maar dat is toch anders.

Lieve Sanne, Miranda, Farzanh, Mariska en Patricia bedankt voor alles! Jullie zijn top!

Vandaag is het echt de dag dat Michelle 4 jaar is. Maar vandaag is een beetje in stilte voorbij gegaan omdat we het zondag al gevierd hebben. En dat was groot feest met een mooie roze ballerinataart (had ze zelf uitgezocht) en natuurlijk vriendinnetje Zarah van het kinderdagverblijf en Isabel. Het was erg gezellig en Michelle heeft een geweldige dag gehad.

De cadeaus. En ja, ze is enorm verwend en het is ook wel heel roze.

Met dank aan Twitterveiling was het gisteren eindelijk zover. We gingen een bezoek brengen aan luchtmachtbasis Volkel.

Om 11 uur moesten we bij de poort van de vliegbasis zijn. Dat betekende vroeg op want we moesten eerste Michelle nog naar de creche brengen en daarna gelijk in de auto en op pad. Gelukkig ruim op tijd want er was een vrachtwagen gekanteld op het Prins Clausplein met alle gevolgen van dien. Chaos dus. We hebben er 2 en half uur over gedaan, maar we waren wel op tijd.

We werden door de voorlichter opgehaald en we reden naar hangar 4. Hier kregen we van Joost een rondleiding. Joost was duidelijk blij met zijn baan. Vol enthousiasme vertelde hij van alles over het onderhoud van de F16’s. Er interessant om te zien wat er allemaal in zo’n F16 zit. Daarna was het tijd voor de lunch. Keurig verzorgt met erg lekkere broodjes.

Na de lunch gingen we naar de traditiekamer. Dat is een museum met de geschiedenis van vliegbasis Volkel. Hier kregen we uitgebreid uitleg. Indrukwekkend. En toen was het grote moment daar. We gingen naar de startbaan om de F16’s te zien taxiën en natuurlijk opstijgen. Wat een ervaring en wat een geweld! Je voelt het echt door je hele lijf dreunen en ook de hitte van de after burner. En dan de herrie. Bij de eerste probeerde ik het nog zonder mijn oren dicht te houden, maar daar kwam ik snel van terug. Dat is echt niet te doen. Maar wel een super ervaring.

Na dit spektakel konden we in de bus bijkomen en kregen we nog een rondrit over het terrein. Toen was het tijd om afscheid te nemen en kwam er een eind aan een dag om nooit te vergeten.

Vandaag was dan de eerste echte hele dag naar school. Michelle is al 3 woensdagochtenden geweest en dat ging eigenlijk best heel goed. Maarja, zo’n hele dag is toch weer anders. Maar het ging weer prima. Ze had ’s morgens gegymd en dat was wel heel spannend. Vol overtuiging vertelde ze dat de juf haar had geholpen want het was wel heeeeeel gevaarlijk. En vanmiddag hadden ze buiten gespeeld. En ze had ook al 4 vriendjes. Geweldig dat enthousiaste gekwebbel.

Nadat ik haar opgehaald had, moesten we nog even naar Kijkduin om de verjaardagstaart te bestellen. Nou dat zag ze wel zitten. In de auto stortte ze een klein beetje in, maar eenmaal uit de auto was ze weer helemaal onder de mensen. Wel een beetje teleurgesteld omdat de draaimolen gesloten was, maar de taart maakte het weer helemaal goed. We hebben veel mooie taarten gezien in het boek, maar de ballerinataart moest het worden. Die was mooi. En die is het dan ook geworden. Ik weet nu wel zeker dat ze binnenkort op ballet gaat.

En tsja, als je op Kijkduin bent, kun je natuurlijk niet weggaan zonder op de boot te spelen. Ze werd bij het zien van de boot helemaal blij want er waren maar 2 meisjes aan het spelen. Dat is op zondag wel anders. Vol overgave was ze aan het klimmen en klauteren en ze had zelfs nog energie om rondjes om de boot te rennen. Ze is echt onvermoeibaar.

Eenmaal thuis werd gelijk de Sinterklaasliedjes CD opgezet (die hebben we gelukkig pas 100 keer gehoord die weekend) en werd er volop gedanst. Gelukkig kon ik haar omkopen met Laura’s Ster om toch even een moment van rust te pakken. En moe was toch eigenlijk wel. Ze kroop lekker op schoot en knus tegen mama aan hebben we tv gekeken.

Om 8 uur lag ze in bed en we hebben haar niet meer gehoord.

Het ging goed!! Geen tranen bij Michelle, maar mama moest toch wel even slikken. Ze was ineens weer zo klein.

Al snel kwamen er kindjes naar haar toe en best zelfverzekerd zei ze “ik ben Michelle”. Zo schattig!

De juf vroeg wat ze wilde gaan doen en ze wilde wel kleien. Al snel kwamen er andere meisjes bij haar zitten en toen we weggingen keek ze even beteuterd, maar toen ze samen met de juf op de gang naar ons mocht zwaaien, was het goed en ging ze toen we aan het eind van de gang waren, uit zichzelf weer naar binnen.

Nu maar hopen dat de rest van de ochtend ook goed gaat.

Vlak voor de herfstvakantie kregen we een brief van de toekomstige basisschool van Michelle waarin stond welke juf ze kreeg en of we contact op wilde nemen om de wendagen te plannen. En vandaag heb ik gebeld. De juf klonk vriendelijk toen ze mij vertelde dat Michelle 10 dagdelen mocht komen wennen. Mijn voorkeur ging in elk geval uit naar de woensdagen omdat ik dan vrij ben. Enigszins naief ging ik ervan uit dat ze dan volgende week woensdag zou starten, maar nee, ze mag aanstaande woensdag al komen. Ojee, dat is wel heel snel. Daar was ik nog niet op ingesteld. Ik had ook nog geen nieuwe rugzak en ook nog geen broodtrommeltje in huis. En dat moet natuurlijk wel als je voor het eerst naar school gaat. Dan maar een uurtje eerder weg van kantoor. En het is gelukt. Ik heb nu een Diddlina rugzak en een Simsaly broodtrommeltje.

Vanavond na het eten vertelde ik Michelle dat ik haar juf van de basisschool aan de telefoon had gehad en dat ze woensdag een ochtendje mocht komen wennen. Ik verwachtte een blij meisje want het is al weken onderwerp van gesprek, maar nee. Er kwam een zielig “ik wil niet naar school”. Hmpf, hoe gaan we dit nu oplossen? Ik vertelde dat ik de andere verrassing dan maar terug naar de winkel moest brengen want als ze niet naar school wilde, had ze het toch niet nodig. (ja, ik weet het, pure chantage) Nou dat was niet erg, maar ze wilde wel even kijken. Alleen de buitenkant kijken. Dat mocht. En toen ze de papieren Diddl tas zag, wilde ze er toch ook wel in kijken. En toen was ze om. Er werden 2 mandarijntjes in het broodtrommeltje gestopt en vakkundig werd de rugzak ingepakt. Haar horloge want dan kon ze zien hoe laat het was. De Hello Kitty mobiele telefoon want dan kon ze bellen. En ze ging haar geverfde stenen aan de juf laten zien dus die moesten ook mee. En zo is ze een half uur zoet geweest. Morgenavond maar even subtiel vertellen dat dat allemaal niet mee kan.

En toen was er ineens sensatie in de flat.

Het begon ermee dat we erachter kwamen dat we geen water meer hadden. Vreemd! Ik ging dan ook gelijk het nummer van mijn collega’s bellen, daar was nog niets bekend. Tsja, dat heb je als je bij een waterleidingbedrijf werkt. Ondertussen was er wat rumoer op de trap. De bevestiging dat meer mensen geen water hadden. Wij dus ook maar even kijken op portiek. En toen stond ik ineens oog in oog met 3 brandweermannen. Ehmm, wat is hier aan de hand?? Wateroverlast bij de buurman. En flink ook! Een brandweer liep bij ons naar binnen om te kijken of ze bij ons op het dak konden komen. Dat bleek niet handig, maar bij de andere buurvrouw ging beter omdat die het balkon op de 4e etage heeft en wij op de 3e (ik woon in maisonnette 3e en 4e etage). Ondertussen kwamen er 2 politieagenten naar boven met zo’n stormram. Ze vroegen om welke deur het ging en “knal” stormram tegen de deur. De deur was alleen niet echt onder de indruk. Inmiddels was het de brandweer gelukt via het dak binnen te komen en hadden ze de watermeterkast ook opengebroken zodat ze alleen dat huis af konden sluiten en de rest van de flat weer gewoon water had. Ondertussen waren ze de voordeur van binnen uit aan het openbreken en toen die open was konden wij vanaf het portiek de schade binnen aanschouwen. Er stond zeker 5 cm water.

De bevelvoerder van de brandweer kwam naar buiten om mede te delen dat de sensatie voorbij was (alle buren hadden zich boven verzameld) en dat er nog een wagen onderweg was met een waterstofzuiger om het ergste water te verwijderen. Er zou een sleutelmaker komen en de politie zorgt ervoor dat het pand weer wordt afgesloten en dat de bewoner wordt opgespoord.

We horen nu nog wel wat gestommel en het gezoem van de waterstofzuiger, maar de rust is wel weer weergekeerd. Wij hebben zelf gelukkig geen waterschade en wonder boven wonder is Michelle overal doorheen geslapen.

Inmiddels Twitter ik nu 1 jaar en ik blijf me eigenlijk steeds verbazen over de bereidwilligheid van Tweeps (mensen die Twitteren). Zo werd er op Twitter een tijdje terug (en eigenlijk nog steeds) druk gezocht naar de vermiste hond Siem, is er een laptop bijeelkaar gesprokkeld voor iemand waarvan haar laptop gestolen was en nu dus de Twitterveiling.

Het begon met een oproep van @KaatMossel om een donatie te doen.

@kaatmossel: ik start inzamelingsactie voor schoolsupport4afghanistan! ik schuw geen middelen ook bedelen niet!

Haar man is uitgezonden naar Afghanistan. En nu is het zo dat elk in Afghanistan gelegerd onderdeel van Defensie zijn verblijf verbind aan een goed doel. Het goede doel dat zij ondersteunen is Schoolsupport4Afghanistan.

Dit bericht werd vol enthousiasme ge-retweet en ineens was er het idee om een Twitterveiling te organiseren. En zo kwam het dat iemand een domein beschikbaar stelde, iemand anders een paginaontwerp inelkaar draaide en in no time was de site online. Inmiddels staan er al heel veel leuke dingen op de veiling, dus het is zeker de moeite waar om even een kijkje te nemen. En er komen steeds meer dingen bij.

Ik vind het bijzonder dat mensen die elkaar helemaal niet kennen, alleen van de korte berichtjes, zo voor elkaar klaar staan.