Miran's log

Vandaag was dan de eerste echte hele dag naar school. Michelle is al 3 woensdagochtenden geweest en dat ging eigenlijk best heel goed. Maarja, zo’n hele dag is toch weer anders. Maar het ging weer prima. Ze had ‘s morgens gegymd en dat was wel heel spannend. Vol overtuiging vertelde ze dat de juf haar had geholpen want het was wel heeeeeel gevaarlijk. En vanmiddag hadden ze buiten gespeeld. En ze had ook al 4 vriendjes. Geweldig dat enthousiaste gekwebbel.

Nadat ik haar opgehaald had, moesten we nog even naar Kijkduin om de verjaardagstaart te bestellen. Nou dat zag ze wel zitten. In de auto stortte ze een klein beetje in, maar eenmaal uit de auto was ze weer helemaal onder de mensen. Wel een beetje teleurgesteld omdat de draaimolen gesloten was, maar de taart maakte het weer helemaal goed. We hebben veel mooie taarten gezien in het boek, maar de ballerinataart moest het worden. Die was mooi. En die is het dan ook geworden. Ik weet nu wel zeker dat ze binnenkort op ballet gaat.

En tsja, als je op Kijkduin bent, kun je natuurlijk niet weggaan zonder op de boot te spelen. Ze werd bij het zien van de boot helemaal blij want er waren maar 2 meisjes aan het spelen. Dat is op zondag wel anders. Vol overgave was ze aan het klimmen en klauteren en ze had zelfs nog energie om rondjes om de boot te rennen. Ze is echt onvermoeibaar.

Eenmaal thuis werd gelijk de Sinterklaasliedjes CD opgezet (die hebben we gelukkig pas 100 keer gehoord die weekend) en werd er volop gedanst. Gelukkig kon ik haar omkopen met Laura’s Ster om toch even een moment van rust te pakken. En moe was toch eigenlijk wel. Ze kroop lekker op schoot en knus tegen mama aan hebben we tv gekeken.

Om 8 uur lag ze in bed en we hebben haar niet meer gehoord.

Het ging goed!! Geen tranen bij Michelle, maar mama moest toch wel even slikken. Ze was ineens weer zo klein.

Al snel kwamen er kindjes naar haar toe en best zelfverzekerd zei ze “ik ben Michelle”. Zo schattig!

De juf vroeg wat ze wilde gaan doen en ze wilde wel kleien. Al snel kwamen er andere meisjes bij haar zitten en toen we weggingen keek ze even beteuterd, maar toen ze samen met de juf op de gang naar ons mocht zwaaien, was het goed en ging ze toen we aan het eind van de gang waren, uit zichzelf weer naar binnen.

Nu maar hopen dat de rest van de ochtend ook goed gaat.

Vlak voor de herfstvakantie kregen we een brief van de toekomstige basisschool van Michelle waarin stond welke juf ze kreeg en of we contact op wilde nemen om de wendagen te plannen. En vandaag heb ik gebeld. De juf klonk vriendelijk toen ze mij vertelde dat Michelle 10 dagdelen mocht komen wennen. Mijn voorkeur ging in elk geval uit naar de woensdagen omdat ik dan vrij ben. Enigszins naief ging ik ervan uit dat ze dan volgende week woensdag zou starten, maar nee, ze mag aanstaande woensdag al komen. Ojee, dat is wel heel snel. Daar was ik nog niet op ingesteld. Ik had ook nog geen nieuwe rugzak en ook nog geen broodtrommeltje in huis. En dat moet natuurlijk wel als je voor het eerst naar school gaat. Dan maar een uurtje eerder weg van kantoor. En het is gelukt. Ik heb nu een Diddlina rugzak en een Simsaly broodtrommeltje.

Vanavond na het eten vertelde ik Michelle dat ik haar juf van de basisschool aan de telefoon had gehad en dat ze woensdag een ochtendje mocht komen wennen. Ik verwachtte een blij meisje want het is al weken onderwerp van gesprek, maar nee. Er kwam een zielig “ik wil niet naar school”. Hmpf, hoe gaan we dit nu oplossen? Ik vertelde dat ik de andere verrassing dan maar terug naar de winkel moest brengen want als ze niet naar school wilde, had ze het toch niet nodig. (ja, ik weet het, pure chantage) Nou dat was niet erg, maar ze wilde wel even kijken. Alleen de buitenkant kijken. Dat mocht. En toen ze de papieren Diddl tas zag, wilde ze er toch ook wel in kijken. En toen was ze om. Er werden 2 mandarijntjes in het broodtrommeltje gestopt en vakkundig werd de rugzak ingepakt. Haar horloge want dan kon ze zien hoe laat het was. De Hello Kitty mobiele telefoon want dan kon ze bellen. En ze ging haar geverfde stenen aan de juf laten zien dus die moesten ook mee. En zo is ze een half uur zoet geweest. Morgenavond maar even subtiel vertellen dat dat allemaal niet mee kan.

En toen was er ineens sensatie in de flat.

Het begon ermee dat we erachter kwamen dat we geen water meer hadden. Vreemd! Ik ging dan ook gelijk het nummer van mijn collega’s bellen, daar was nog niets bekend. Tsja, dat heb je als je bij een waterleidingbedrijf werkt. Ondertussen was er wat rumoer op de trap. De bevestiging dat meer mensen geen water hadden. Wij dus ook maar even kijken op portiek. En toen stond ik ineens oog in oog met 3 brandweermannen. Ehmm, wat is hier aan de hand?? Wateroverlast bij de buurman. En flink ook! Een brandweer liep bij ons naar binnen om te kijken of ze bij ons op het dak konden komen. Dat bleek niet handig, maar bij de andere buurvrouw ging beter omdat die het balkon op de 4e etage heeft en wij op de 3e (ik woon in maisonnette 3e en 4e etage). Ondertussen kwamen er 2 politieagenten naar boven met zo’n stormram. Ze vroegen om welke deur het ging en “knal” stormram tegen de deur. De deur was alleen niet echt onder de indruk. Inmiddels was het de brandweer gelukt via het dak binnen te komen en hadden ze de watermeterkast ook opengebroken zodat ze alleen dat huis af konden sluiten en de rest van de flat weer gewoon water had. Ondertussen waren ze de voordeur van binnen uit aan het openbreken en toen die open was konden wij vanaf het portiek de schade binnen aanschouwen. Er stond zeker 5 cm water.

De bevelvoerder van de brandweer kwam naar buiten om mede te delen dat de sensatie voorbij was (alle buren hadden zich boven verzameld) en dat er nog een wagen onderweg was met een waterstofzuiger om het ergste water te verwijderen. Er zou een sleutelmaker komen en de politie zorgt ervoor dat het pand weer wordt afgesloten en dat de bewoner wordt opgespoord.

We horen nu nog wel wat gestommel en het gezoem van de waterstofzuiger, maar de rust is wel weer weergekeerd. Wij hebben zelf gelukkig geen waterschade en wonder boven wonder is Michelle overal doorheen geslapen.

Inmiddels Twitter ik nu 1 jaar en ik blijf me eigenlijk steeds verbazen over de bereidwilligheid van Tweeps (mensen die Twitteren). Zo werd er op Twitter een tijdje terug (en eigenlijk nog steeds) druk gezocht naar de vermiste hond Siem, is er een laptop bijeelkaar gesprokkeld voor iemand waarvan haar laptop gestolen was en nu dus de Twitterveiling.

Het begon met een oproep van @KaatMossel om een donatie te doen.

@kaatmossel: ik start inzamelingsactie voor schoolsupport4afghanistan! ik schuw geen middelen ook bedelen niet!

Haar man is uitgezonden naar Afghanistan. En nu is het zo dat elk in Afghanistan gelegerd onderdeel van Defensie zijn verblijf verbind aan een goed doel. Het goede doel dat zij ondersteunen is Schoolsupport4Afghanistan.

Dit bericht werd vol enthousiasme ge-retweet en ineens was er het idee om een Twitterveiling te organiseren. En zo kwam het dat iemand een domein beschikbaar stelde, iemand anders een paginaontwerp inelkaar draaide en in no time was de site online. Inmiddels staan er al heel veel leuke dingen op de veiling, dus het is zeker de moeite waar om even een kijkje te nemen. En er komen steeds meer dingen bij.

Ik vind het bijzonder dat mensen die elkaar helemaal niet kennen, alleen van de korte berichtjes, zo voor elkaar klaar staan.

is absoluut Albert ten Cate in Loosduinen. Het is altijd een feestje als je er komt. Deze heren hebben echt plezier in hun werk.

Gisteren mocht ik er weer heen. Ik mocht namelijk van mijn vader iets moois uitzoeken voor mijn verjaardag.
Al snel zaten we gezellig te kletsen en ondertussen zag ik de mooiste dingen voorbij komen. Uiteindelijk is het een witgouden anker collier (ja, ja, dat heb ik gisteren geleerd) geworden met daaraan 3 briljantjes van groot naar klein. Helaas hadden ze de goede lengte van het kettinkje niet. Maar omdat het natuurlijk wel compleet moest zijn op mijn verjaardag en de emotionele reden van dit cadeau, ging Albert bellen om het te regelen. Ik kon het vandaag ophalen. Maar….. ik kreeg nog wel even de mededeling mee dat er op je verjaardag natuurlijk wel gebak getrakteerd moet worden. Nou dat kan natuurlijk altijd geregeld worden.

Toen ik vanmiddag mijn ketting op kon halen, ging ik natuurlijk eerst langs de bakker om 2 appelpunten te halen. En dat werd gewaardeerd. Ik werd toen ik de winkel in kwam gelijk gefeliciteerd. En toen ik aan een van de tafeltjes plaats nam, kreeg ik een hele mooie kaart van handgeschept papier met een handgemaakte schildering van een mooie rozerode bloem. En een hele lieve tekst. Geweldig! Ik hou ervan.

Waar vind je tegenwoordig nog zulke gezelligheid en waanzinnige service? Dit voelt een stuk beter dan de omhoog gevallen dames in de bekende juwelierketens.

En zo heb ik er de afgelopen 2 dagen 66 gemaakt.
Nu nog printen en dan morgen meenemen naar het kinderdagverblijf.

Sinds vandaag heeft het bedrijf waar ik werk een nieuwe naam. Dunea. Het afgelopen half jaar is er hard gewerkt om alles waar tot gisteren Duinwaterbedrijf Zuid-Holland op stond te vervangen door Dunea. Misschien vraag je je af waarom?
Uit het persbericht:

Het bedrijf krijgt niet alleen een nieuwe naam, maar ook een nieuw uiterlijk. Samen zorgen ze voor een frisse
uitstraling die beter past bij wat Dunea is: een modern bedrijf met oog voor klant en kwaliteit. Dunea wil krachtig uitdragen dat haar twee taken – natuurbeheer en de productie en levering van drinkwater – onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Vanmorgen was er een feestje voor alle medewerkers, inleen- en uitzendkrachten op onze productielocatie in Scheveningen.
We begonnen met koffie met een petit four waar natuurlijk een plaatje met ons nieuwe logo op zat. Daarna natuurlijk een praatje van onze directeur waarna het werd overgenomen door George Parker die de rest van de ochtend aan elkaar praatte en dat ook nog eens gecombineerd met illusie. Een illusionist die ook nog stand up comedy doet. Erg leuk.
Er was een modeshow door collega’s van de nieuwe bedrijfskleding en ook de nieuwe bedrijfsauto’s werden geshowd.
Na afloop was er nog een uitgebreid lunchbuffet en konden we verschillende gadgets ophalen.

Al met al was het een geweldig feest.

Morgen op kantoor nog het een en ander aanpassen en mijn best doen om de telefoon op te nemen met Dunea. Dat zal wel even wennen worden.

Omdat Michelle stuiterend door het huis ging vanmorgen, besloten we om ‘s middags naar Kijkduinpark te lopen. Wij lopen, Michelle op haar fiets. Zo kon ze even uitrazen op het piratenschip en de trampoline.

We kwamen tijdens het wandelen ook nog langs discotheek De Marathon of eigenlijk dat wat ervan over is. Ik heb er 10 jaar lang heel wat uurtjes doorgebracht en dan is het triest om te zien dat zo’n tent in de afgelopen jaren zo vervallen is. Maarja, dat is weer een ander verhaal.

Eenmaal aangekomen, stond er ook een luchtkussen. Dolle pret natuurlijk. Beetje jammer dat Michelle er tot 2 keer toe is afgevallen terwijl ze van het kussen wilde klimmen. Resultaat een bloedend wondje aan haar grote teen en de tweede keer een schaaf op haar elleboog. En dat zal je altijd zien. Normaal loop ik altijd met pleisters te sjouwen en nu toevallig niet. Gelukkig was de parkwinkel open en de pleisters waren dan ook zo gehaald want waar bloed is moeten pleisters. Arm kind.
Het zat haar eigenlijk de hele dag al niet mee. Want op de heenweg ging ze te dicht langs een lantaarnpaal waardoor haar vingertjes klem kwamen te zitten tussen de paal en haar stuur en toen we thuiskwamen, nam ze de bocht te scherp waardoor ze met fiets en al omviel. Een echte brokkenpiloot dus.

Gelukkig heeft ze ondanks alle ongelukjes wel een leuke middag gehad.

Een kleine foto-impressie van het zomerfeest.
Meer foto’s vind je hier.