Miran's log

Vannacht werd Michelle rond kwart voor 4 huilend wakker en ze riep steeds “mijn oortje doet pijn”. Ojee, dat is niet goed. Gauw iets aangeschoten en gaan kijken. In eerste instantie dacht ik dat ze misschien gek op haar oor had gelegen omdat zo’n beetje al haar knuffels mee naar bed moeten en ze daar nog wel eens op wil gaan liggen met haar hoofd. Vooral omdat toen ze eenmaal op schoot zat en dicht tegen mij aan was gekropen, rustig werd. Ik mocht zelfs even naar haar oortje kijken, maar kon verder niets ontdekken. En koorts had ze ook niet. Kort daarna begon ze weer onbedaarlijk te huilen en tussen de snikken door over haar oortje. Zo erg, dat Pat ook kwam kijken wat er aan de hand was. Dit moest wel oorontsteking zijn. Ik besloot dan ook om de paracetamol tevoorschijn te halen. Even was het weer rustig want zo’n drankje is wel interessant en nadat ze het lepetje in haar mondje stopte, bleek het ook erg vies. Gauw een slokje water.

Niet lang daarna begon ze weer te huilen. Dit voelde  niet goed en ik besloot de huisartsenpost te bellen. Misschien hadden zij nog tips. Nou dat viel tegen. Het eerste wat de assistente vroeg was of ik haar temperatuur had opgenomen. Dat had ik niet, maar wist zo ook wel dat ze geen koorts had. Toch hield ze vol dat ik dat moest doen en dan terug moest bellen. En dat terwijl ze Michelle die boven was, door de telefoon hoorde huilen. Maaroed. Ik dus naar boven en temperaturen. Michelle zag het helemaal niet zitten, maar we wisten haar toch te overtuigen. En wat duurt het lang voor de thermometer gaat piepen als je kind ligt te jammeren van de pijn. Heel verrassend bleek ze iets ondertemperatuur te hebben (35,22). Met deze informatie ging ik weer naar beneden om terug te bellen. Ik kreeg nu een andere assistente, dus weer verteld wat er aan de hand was. Zij ging gelukkig even overleggen met de arts. Dat gaf een beetje vertrouwen want je wordt behoorlijk radeloos van zo’n zielig hoopje mens. Na overleg werd mij geadviseerd haar paracetamol te geven en haar iets warms te drinken te geven. Mocht er geen verbetering optreden, mocht ik weer terugbellen en zou er een afspraak gemaakt worden. Ik heb toen gauw een kopje thee voor haar gemaakt en gelukkig was ze nu weer rustig. Zou de paracetamol zijn werk doen? Na het kopje thee zijn we weer naar boven gegaan en mocht ze lekker tussen ons in liggen. Het leek goed te gaan. Leek, ja. Als snel begon ze weer heel hard te huilen en weer over haar oortje. Ik hield haar dicht tegen mij aan en probeerde haar gerust te stellen. Maar helaas, het hielp niet. Inmiddels was het kwart voor 6 en na anderhalf uur moet de paracetamol toch echt wel werken. Ik besloot dan ook weer met de huisartsenpost te bellen. Ik kreeg nu assitente 1 weer aan de lijn. Ik hen haar kort even bijgepraat want ondanks een mooi computersysteem, is het blijkbaar niet mogelijk om daar de gebeurtenissen in te zetten zodat je collega ook weet wat er aan de hand is. Weer begon de assistente over het opnemen van temperatuur. En ondanks dat ik tegensputterde dat ze geen koorts had, moest ze het precies weten. Anders kon ze mij niet verder helpen. Nou, daar werd ik dus niet wijzer van. Dan maar terug naar bed. Michelle was weer stil, maar erg onrustig. Toch nog maar even aankijken. Kort erna begon ze weer te huilen, maar ik merkte aan het huiltje wel dat de vermoeidheid toesloeg. Uiteindelijk is ze gelukkig in slaap gevallen. en heeft ze tot half 10 geslapen.

Het eerste wat ze zei toen ze zag dat ik inmiddels ook wakker was “oortje doet geen pijn meer”. Gelukkig maar. De rest van de dag heeft ze ook nergens meer last van gehad. Ze lag wel vroeg in bed want na het eten stortte ze in. Nu maar hopen dat het vannacht niet ineens terug komt.

2 Responses to “Wilde nacht”